Samenv.: Al schrijvend raakt een jongeman verstrikt in steeds extatischer visioenen.
Samenv.: Mulisch situeert zijn eerste roman (1951) in Amsterdam. De schrijver Archibald Strohalm bevindt zich daar in een geboortecrisis. Al schrijvend, profeterend en hallucinerend wordt zijn waarneming overwoekerd door extatisch-visionnaire voorstellingen die als flarden hem het zicht op het bestaan óf ontnemen óf verhelderen. De gebeurtenissen vertonen geen causale maar een symbolische samenhang. Mulisch probeert teksten uit de bijbel en de literatuur in een nieuw verband van ondergang en zinloosheid te plaatsen, maar het lukt hem niet de prometheïsche ruimte van het schrijverschap aannemelijk te maken. De gemiddelde lezer en de student Nederlands zullen het een weinig-samenhangend en weerbarstig verhaal vinden.
Samenv.: Archibald Strohalm (in de loop van het verhaal zal hij de hoofdletters verliezen), de man met de stoere voornaam en de zwakke achternaam, wil na het zien van de wekelijkse poppenkastvoorstelling van 'Ouwe Opa' en diens zoon - waarin het christendom wordt gekarikaturiseerd - een abstracte taal formuleren, waarin hij de kosmos tot uitdrukking zal kunnen brengen. Eenzaam werkt hij aan deze opdracht, maar wanneer hij eindelijk zijn eigen voorstelling geeft, wordt hij voor gek verklaard. Men vindt het wartaal. De massa weet geen raad met een gewoon mens die zichzelf als profeet en genie ziet. In deze debuutroman - op het laatste moment ingeleverd en toen bekroond met de Reina Prinsen Geerligsprijs 1951 - komt het magisch-mythische van Mulisch' 'schrijverij' reeds ten volle tot uitdrukking. Dat 40 jaar na dato dit werk als pocketuitgave verschijnt bewijst wel hoe geliefd deze, toch niet gemakkelijke, schrijver is. Een must voor elke liefhebber van Mulisch' oeuvre.