Blurb: 'Achter de lichtheid, het parodiërend spel met woord en gedachte, voelt men hoe Mulisch' oordeel over de mensen uitvalt, achter wier zogenaamd erstig beredderen van de wereldse zaken hij de werkelijk gevaarlijke, onverantwoordelijke frivoliteit ziet schuilgaan, die hen blindmaakt voor het heil, het geluk.' Adriaan van der Veen NRC. 'Mulisch schrijft a.h.w. omwisselbaar. Is dit niet altijd het kenmerk geweest van zeer goed geschreven boeken? Van Don Quichote bijvoorbeeld?' Karel Jonckheere Critisch Bulletin. 'Mulisch heeft de stemming van ons hedendaags gedachtenleven nauwkeuriger getroffen dan talloze wanhoopskreten in poëzie en proza; hij heeft tevens in zijn soepele en lenige woord- en beeldacrobatiek de vreugde van het bestaan gepaard aan een diep besef van de ontoereikendheid des geestes.' R. Blijstra Het Vrije Volk.
Samenv.: Een humoristische persiflage op de historische avonturenroman en de sterke verhalen die verbonden zijn aan beroemde diamanten en hun tijdelijke bezitters.
Samenv.: Een proloog en vier verhalen rondom de bijzonder grote diamant, de Siddharta. Machtigen der aarde proberen de steen te verwerven. Aan de Tiber breekt de steen in tweeën. Een stuk gaat via India naar China, wordt vervloekt, verliest zijn glans en raakt verloren in een ravijn. Het andere gedeelte zal in Amsterdam gespleten worden voor de Amerikaanse oorlogsindustrie. Door een verkeerde handeling vliegt de steen door het raam in de kar van een schillenboer, die twijfelt aan de echtheid, gooit de steen in het vuur en ontdekt de waarheid. Humoristische persiflage op de historische avonturenroman en sterke verhalen rond beroemde diamanten. Allemaal waar, echter te geforceerd, een woordenspel, moeilijk te begrijpen. Voor doorzetters.
Samenv.: Een enorme diamant wordt door de antieke culturen van India, China en Rome gevoerd en, later, zelfs naar twintigste-eeuws Parijs en Amsterdam. Na de ambities van machtigen, revolutionairen en gekken tot bloederige resultaten te hebben aangewakkerd, vindt hij nabij Schiphol zijn einde in de kachel van een voddenboer. De drie antieke en de ene moderne cultuur zijn de achtergrond voor vier aansluitende verhalen, die door een alwetende verteller ironisch verteld worden. Mulisch creëert in zijn tweede roman (1954), zoals hij dat vaker in zijn oeuvre zou doen, een speciale metafysica: de diamant is een gedachte, en een grote diamant is dus een grote gedachte, en grote gedachten blijken mensen fataal te worden. Interessant gegeven, maar het (parodistisch) archaïsch-literair taalgebruik tegen de achtergrond van een cliché-Oudheid en -moderniteit leiden tot het oordeel: onderhoudend, vaak niet ongeestig, maar niet Mulisch' beste.