A married man goes to the mountains during spring deep in the snow country, the north western mountain region of Japan. He is an idler. Wealthy. A city man from Tokyo. Coming down from the mountains and into a inn he meets a geisha and his soul is stirred. And though he revisits the inn during the years that follow, both he and the geisha know that the relationship is but a wasted effort.

Kawabata takes a simple relationship between a man and a woman and melds it into their natural environment and seasonal setting. They become the snow that falls, the turning maple leaf, the isolated village, the shadowy mountains, and in the end... the milky way. Reading Kawabata is reading poetry in prose. He is not about complicated plot lines. His books are not, and should not, be 'page turners'. They should be read slowly, each line savored... only then might you feel what it's like for the entire Milky Way to roar into your being.

I was in Kyoto last week and visited Takayama and the mountains surrounding that area. I brought with me [Blood Meridian] for the brutal contrast of time and place. Back home, Kawabata came to mind and I picked this book up and scenes from the book echoed some of the places I saw and experienced. When travels and fiction meet, a sort of magic occurs.


From behind the rock, the cedars threw up their trunks in perfectly straight lines, so high that he could see the tops only by arching his back. The dark needles blocked out the sky, and the stillness seemed to be singing quietly.


The air in the earthen-floored hallway was still and cold. Shimamura was led up a ladder before his eyes had become accustomed to the darkness. It was a ladder in the truest sense of the word, and the room at the top was an attic... although there was but one low window, opening to the south...


'Listen! The crows. That frightening way they sometimes have. Where are they, I wonder? And isn't it cold!' Komako hugged herself as she looked up at the sky.


Following a stream, the train came out on the plain. ( )

Blurp: - Nu de belangstelling voor het oude en het nieuwe Japan steeds meer toeneemt, is het goed om weer even bij Kawabata stil te staan. Hij staat op de grens van het oude, dat hem eigen is, en het nieuwe, dat hem pijn doet, heel eenzaam. - Het Parool. - De Japanse literatuur kent misschien geen goed voorbeeld waarin het leven van een plattelandsgeisha indringender en roerender geschilderd, of beter: met woorden en beelden onontkoombaar geduid wordt dan in dit boek. - dr. C. Ouwehand. - Yasunari Kawabata schrijft met de verfijning van een miniatuur. - Monika van Paemel.
Blurp: In de roman Sneeuwland bereikt de grote en delicate sensitiviteit van Kawabata's schrijverschap een zeldzaam hoogtepunt. In een sfeer die herinnert aan de haiku brengt Kawabata tegen de achtergrond van het 'Sneeuwland' - centraal bergland in het noordelijk deel van het Japanse Honshu - twee mannen en vrouwen samen. In het middelpunt staat de geisha Komako, aan het begin en eind het vreemde meisje Yoko, terwijl de man Shimamura, vreemdeling en toeschouwer, en de man Yukio, ziek, gestorven, een vage schim, de schakels vormen die beide vrouwen tot dubbele rivalen maken. Het eigenlijke thema van Sneeuwland, waarin Kawabata ook weer zeer poëtisch het landschap en de sfeer van de seizoenen betrekt, is echter de van begin af aan zo duidelijk hopeloze poging tot ontmoeting van twee wezensvreemde, tragisch-eenzame levens, dat van de dromer en estheet Shimamura en dat van de diep en vervoerend liefhebbende geisha Komako. Van Yasunari Kawabata (1899-1972), die in 1954 voor zijn gehele werk met de literaire Noma-prijs werd onderscheiden en in 1968 de Nobelprijs voor literatuur ontving, verschenen bij Meulenhoff de verhalenbundel Nagels in de ochtend, en de romans Duizend kraanvogels, Schone slaapsters, Het meer en Het geluid van de berg (flaptekst).
Samenv.: Modern-Japanse roman, waarin zonder nadrukkelijkheid en met sterk Oosterse beschouwelijkheid en lyrische inslag de tragiek wordt geschilderd in de liefdesverhouding tussen de geisha Komako met haar ongecompliceerde levensinstelling en de tot diepere menselijke gevoelens onmachtige intellectuele estheet Shimamura.
Samenv.: Schildering van de liefdesverhouding tussen een geisha met haar ongecompliceerde levensinstelling en een tot diepere menselijke gevoelens onmachtige intellectuele estheet. Deze roman vertegenwoordigt een belangrijk genre binnen de Japanse literatuur van de twintigste eeuw, en is ook representatief voor het werk van één van de belangrijkste moderne Japanse schrijvers, Kawabata. Tegen de achtergrond van een traditioneel Japans Kurort schildert deze roman de gevoelswereld van Shimamura, die menselijke verhoudingen vooral op esthetiserende wijze ervaart, en de op hem verliefde, veel meer direkt voelende 'plattelandsgeisha' Komako. Hun verhouding wordt nog gecompliceerd door de aanwezigheid van een tweede vrouw, Yoko. Komako blijkt niet in staat de kloof die haar van de esthetiserende Shimamura scheidt, te overbruggen. De vertaling is zeer goed leesbaar en hier en daar voorzien van korte, maar informatieve voetnoten. Het (helaas te korte) nawoord geeft informatie over de literaire achtergrond van deze roman.

Nothing much happens in Snow Country except during the violent fire at the end. The solution to a central mystery of the novel--what intrigue does Yoko hold for the protagonist--is hinted at many times but never explained.

I think the method of the book is to layer descriptions of traditions, the atmosphere of a hot spring town, expressions of the seasons in transition, the protagonist's conversations with his lover, and his adoring, emotion imbued rendering of nature in order to, not so much understand his situation, but to feel it. He is a dilettante, an artist, a man weary of life yet peaked its strokes of vanishing startling beauty. When the fire, stars at night, and mortality jolt him awake, so to speak, there is a jarring contrast between nature's calm and the people with their traditions and the massiveness and the ferocity of nature.

I think the novel works up to this contrast and it works pretty well. However, if you read mostly for plot and want readily identifiable or even sharply drawn characters, I would skip this. Here the characters' inner lives are lightly drawn from suggestions from dialogue, or details and observations.

Un classique de la littérature japonaise du 20e siècle, PAYS DE NEIGE est un livre tout en sensibilité, qui ne perdra jamais de sa force grâce au réalisme de l'écriture de Kawabata. On se sent à la fois dans un rêve et dans une réalité intime, on se demande s'il n'y a pas une inspiration personnelle derrière cette histoire de passion, d'amitié mais aussi de mystérieux regret.

Un Japon intime nous y est présenté à travers une relation spontanée, mais nous en apprenons aussi un peu plus sur le fonctionnement du monde des geishas, sans toutefois tomber dans le «documentaire exotique» faute de certains romans récents au sujet de cet univers complexe. ( )

During the time that this book was written many people believed that becoming a modern, industrialized, country meant loneliness and detachment for the people of Japan, which is the main theme of the Snow Country. This theme of melancholy is portrayed through the love affair between an onsen geisha named Komako and a Japanese businessman named Shimamura. I believe that Komako and the snow country represents the old Japan, the one with traditional values such as Shintoism, Confucian hierarchy, and the traditional role of women. While Shimamura and technology represents the modern Japan because Shimamura is a business man, he rides a train to and from his home in Tokyo, and the use of telegraph systems in the snow country. Modern technology can also be seen as killing the old Japan because a movie projector burns down a silkworm cocoon storage barn and possibly kills one of the main characters.

Honestly, I kind of had a hard time with this book, even though it is a very easy read, only 192 pages. The storyline is very confusing and time will fast forward without much warning. I was also really disappointed with the ending, it is way to abrupt and has no sense of closure, I turned the last page and thought "really that's it?". Although in my history class we decided this was the author's way to take another jab at western culture because western books spelled everything out for the reader and he wanted his readers to think for themselves. Over time I did start to gain a soft spot for Komako even though she did come off as a bit crazy and an alcoholic, but I was unable to feel anything for Shimamura who was remained cold and detached throughout the whole book.

I would only recommend this book to people who already posses a knowledge about Japanese culture and history or posses an extreme love of Japan. I think one of the main reasons I was able to gain anything from this book is because it was assigned in a history of Japan class and I had the teacher for guidance. ( )