Wonderful! A must-read for Salinger fans. ( )

Roofbeams has to be Salinger's worst work, which might make it better than the bulk of American fiction writing from a technical perspective, but un-fulfilling when expectations are high. Another chapter in the Glass Family history, this almost exclusively features Seymour although he never makes an appearance. This, in itself, might doom itself but if not then it certainly doesn't help it avoid being a panegyric.
In the first novella, the story takes place entirely on the day of Seymour's wedding. It is a very sad story, so much so that no plot ending could save the tragedy. A short tale written from the perspective of Seymour's younger brother Buddy Glass -- it is set so that almost any description would spoil the story -- and his sorry, pique almost churlish engagement with some members of the bride's family during the events that day.
The second novella is a painfully long, slow slog through praise heaped upon praise for all three hundred sixty degrees of Seymour written by Buddy after Seymour's passing. It starts glacially slow, as if Salinger wants not to test us, but much more tortuously than that, wants to show how very slow writing could be if one wanted to evince it. It picks up pace consistently and when it ends it approaches real Salinger. Imagine a hero absolutely apologizing as he describes his brother, a Jesus-like superhero with off the charts ability to be amazing in any and every facet of life. Ten pages would be a teaser, twenty quite enough, but one hundred kills the soul. ( )

Het eerste verhaal met veel plezier gelezen, maar het tweede vond ik belachelijk saai.
In het eerste verhaal gaat Buddy naar de bruiloft van zijn broer Seymour, die zelf niet komt opdagen. In een taxi hoort Buddy hoe negatief de vriendinnen van de bruid over Seymour denken. Maar Buddy's onuitgesproken gedachten geven een heel ander en veel positiever beeld van de bruidegom-to-be. Later, in zijn appartement, leest Buddy in Seymours dagboek. Zo krijgen we Seymour weer vanuit een andere hoek, namelijk zijn eigen woorden. We leren dat hij, anders dan de vriendinnen menen, eigenlijk meer houdt van de bruid dan andersom. Maar hij is wel cultureel streng voor haar: "I shouldn't have scared her out of her normal vocabulary." En hij doorziet de relatie van de bruid met haar moeder, wat psychologisch inzicht verraadt. Dat contrasteert met zowel de taxi-vriendinnen, de bruid als de bruid-moeder: zij zijn voortdurend bezig zijn om Seymour psychoanalytisch te pathologiseren, maar niet op een overtuigende manier. Seymour is vreemd, maar anders dan zij denken. Het verhaal heeft een mooie diepte door de verschillende invalshoeken. En dan is er ook nog spanning, omdat Buddy zich in de taxi in een uiterst genante positie bevindt, omdat hij aanvankelijk niet wil toegeven dat hij Seymours broer is, maar later wordt ontmaskerd. De stijl is verder lichtvoetig, onnadrukkelijk, precies, grappig, met de juiste afweging tussen distantie en gevoel.
Maar dan het laatste verhaal. Buddy is nu een 40-jarige college teacher, en hij wringt zich in zijn appartement uit (lijdend, lijdend) om op papier te krijgen hoe Seymour als kind was. Het wordt een hagiografie, met Seymour als een soort van spirituele, altruïstische übermensch, een geboren zen-docent. En dan reflecteert Buddy ook nog overmatig op zichzelf, voortdurend bang dat hij iets opschrijft vanuit verkeerde, ijdele, motieven. Als deze dingen mondjesmaat in het verhaal geweven zouden zijn: prima; maar ze woekeren als onkruid. Bovendien worden de herinneringen aan Seymour niet meer dan een opsomming. Ergens geeft Buddy af op het Beginning Middle End procédé. Het is hem in dit "verhaal" goed gelukt om zich daar niks van aan te trekken. ( )

If you asked me what my favourite movie or song was I probably couldn’t tell you. There isn’t any one movie or song that I can single out as being my absolute favourite of all time. When it comes to books on the other hand I can. My favourite book, the story I think everyone should read, is Raise High the Roof Beam, Carpenters, by J. D. Salinger.

Raise High the Roof Beam, Carpenters takes place one hot afternoon in New York city. The story is all about a wedding, and in particular the absent groom who happens to be the narrator’s brother. It’s a simple story, much like all of Salinger’s others, but all the little details make it truly a joy to read. I was shocked to read it was received poorly when it came out in the 50s. It isn’t quite a love story, but it is very much about love. The ending is classic.

Salinger is most famous for writing Catcher in the Rye. I read that novel first during the early years of high school. In my last year, I ended up doing a ISU on Salinger (after picking and giving up on Charles Dickens). I ended up reading all his other stories published as novels: Nine Stories, Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour, An Introduction, and Franny and Zooey. I’ve never felt more angry at someone I don’t know when I discovered that the four books I’ve mentioned are the sum total of the man’s published works. You can track down some of his other short stories printed in old magazines if you work hard enough—Tiffany found them in the Waterloo library for example. Nowadays you can also find them online, which is quite nice. Sometime in the late 60s Salinger stopped publishing. Sonuvabitch.

I reread Raise High the Roof Beam, Carpenters a few days back, which is why it is on my mind. I just finished reading Franny again, and am almost done with Zooey. If you are looking for some good books to read, I can’t recommend these stories enough.

-- http://funkaoshi.com/blog/raise-high-... ( )

In comparison to Salinger’s other work, Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction slightly disappoints with its lackluster plot and overwrought observations. On the other hand, I relished the ubiquitous narrator Buddy Glass’ overflowing sprint down memory lane. In both stories, the eldest surviving Glass child attempts to elucidate the long departed Seymour’s quirky traits, intelligence, and his actions before almost jilting his soon to be young widow on their wedding day on a hot, sweltering New York day.

Despite a lukewarm welcome among bookworms and critics alike, this reader lovingly warmed up to Raise High the Roof Beam, Carpenters and Seymour: An Introduction partly because the elusive Buddy’s narration holds such promise, providing snippets of Glass family anecdotes which almost makes the reader feel like a fly on the quasi-alienated overachieving family’s living room wall with all their dysfunctional warts itching to break free. ( )