a great short story collection. ( )

Because this is a book of short stories, I feel differently about each. Some I felt I just didn't understand fully and others just didn't move me. There were four I loved-- in this order -- Teddy, The Laughing Man, For Esmé - with Love and Squalor, and A Perfect Day for Bananafish. Teddy was incredible. ( )

Mr. Salinger will never get below a five in my book. ( )

These nine Salinger stories evoke many of the same sentiments in Catcher in the Rye - adults are screwed up and being a kid sucks. Though worthy themes to explore, I simply found this collection a bit dry. Though well-written impressionistic vignettes, nothing really happens in these stories. I liked them, but was disappointed overall. ( )

*spoilers*
De nine stories hebben meestal een twist aan het einde waardoor het verhaal echt "af" is. Soms is dat een positieve wending. De vreemde jongeman uit Blue Period hervindt aan het einde koers, dwz komt zijn bijna waanbeeldachtige bevlieging te boven na een soort van onverwachte spirituele ervaring, misschien een epiphany. Een meisje heeft het helemaal gehad met het asociale gedrag van een vriendin, maar door de ruzie die volgt ontmoet ze het broertje van die vriendin; suggestie: hier gaat misschien iets moois ontstaan. Dat laatste klinkt misschien plat, maar in het verhaal zelf is het dat helemaal niet.
Soms heeft het einde een kleine ambivalentie-explosie van dingen die heel negatief maar toch ook weer positief uitpakken. Zoals in Down at the Dinghy, waarin een moeder eindelijk uit haar zoontje weet los te weken wat hem dwars zit (positief), maar dat is dan wel een heel nare belediging die hij over zijn vader heeft horen maken (negatief), maar zelf snapt hij niet helemaal de anti-semitische lading ervan (misschien dan toch weer een beetje positief).
En soms is het einde ronduit naar, neem de zelfmoord uit Bananafish, of de bijna ontwrichtende uitwerking op een team honkballende jongetjes van het liefdesverdriet vd coach.
Hoe dan ook, de verhalen hebben steeds een emotionele lading, die echter heel terughoudend, heel gedoseerd wordt overgebracht.
Misschien mijn favoriete verhaal is For Esmée. Een soldaat heeft, door woII, volstrekt vermolmde zenuwen, van zijn vroegere karakter is niets meer over. Maar aan het einde krijgt hij een brief die het plotseling weer een heel klein beetje mogelijk doet lijken dat hij zich weer beter zal gaan voelen.
Maar deze weergave vh verhaal doet er geen recht aan. Het zijn de details, het is de woordkeuze, de volgorde waarin 't verteld wordt, de verschillende suggesties en perspectieven: daardoor wordt het een hele belevingswereld ipv alleen wat gebeurtenisjes, die, samengevat, bijna sentimenteel lijken.
Het meest raadselachtige verhaal vond ik Pretty Mouth. Een man wordt midden in de nacht opgebeld door een wanhopige vriend, en heeft een eindeloos geduld en ook best wat wijsheid bij het kalmeren en moed inpraten. Echter, wat later, tijdens een tweede telefoontje, gaat het inderdaad beter met de vriend, maar dan is de man na afloop plotseling erg chagrijnig. Point: hij vond de wanhoop van die vriend eigenlijk wel lekker? Hij speelt ontzettend graag de rol van kalme trooster? Ik weet het niet. ( )