Blurp: Van 8 februari 1904 tot 27 januari 1910, bijna zes jaar, werkte de in Praag geboren Duitstalige dichter Rainer Maria Rilke in Parijs aan dit merkwaardige boek, de Aantekeningen van de verarmde adellijke jonge Deen Malte Laurids Brigge. Gesteld is wel dat Rilke hiermee, enkele jaren vóór James Joyce, de moderne roman schiep. Er zou in Malte sprake zijn van 'vertellen na de dood van het vertellen', van een vroege poging een uitweg te vinden uit de crisis waarin de klassieke roman was geraakt. Dit moge wat het resultáát betreft niet onjuist zijn - Rilke kwam allerminst vanuit de crisis in het vertellen tot het schrijven van deze teksten. Ook hier is hij dichter, en wel de dichter van prozagedichten in de traditie van Bertrand, Baudelaire en Rimbaud. Tegelijk betekent dit werk, dat ontstond in dezelfde periode als de Neue Gedichte, een ommekeer in zijn werk. Geïnspireerd door beeldende kunstenaars als Van Gogh, Cézanne en Rodin, wendde hij zich af van alle lyrische uitstortingen des gemoeds om de wereld in haar totaliteit, de dingwereld maar ook de onzichtbare andere wereld er achter, in taal vorm te geven: meer positief vaak in de Neue Gedichte; drastisch en met inbegrip van het negatieve in Malte.
Samenv.: Uiterlijke verzorging, notities over personen en passages, een schets van Rilkes oeuvre en een chronologische lijst van leven en werk verhogen de waarde van deze uitgave.

Blurp: De angst, zowel voor de dood als voor het leven, speelt een bijzonder grote rol in Het dagboek van Malte Laurids Brigge. Men vindt er de figuur in van de dichter, staande aan het open raam en uitziende in 'de wereld'. Het dichterschap wordt verbeeld als manier van leven, een zijnswijze. Voorzichtig en nauwkeurig onthult de schrijver in deze dagboekbladen hoe de wortels van alle menselijke onverklaarbaarheden in de gedragingen en ervaringen van zonderlingen en verstotenen, van dichters en dwazen, bezetenen en geschondenen bloot liggen en hun geheime oorsprong verraden.
Samenv.: In dit werk (1910) tracht Rilke met zichzelf in het reine te komen. Brigge, een 28-jarige Deense edelman, leidt een armoedig bestaan in Parijs. Hij is een peinzer die overal het absurde, het ongrijpbare, mysterieuze ziet. Koortsachtige dwangvoorstellingen, schrik voor het leven, angst voor de dood vervolgen hem. Angst is een oerfenomeen geworden. Realisme en surrealisme liggen in elkaars verlengde. Het verhaal is allereerst de weergave van Rilkes eigen geesteswereld, maar eveneens van de mensheid op zoek naar haar eindbestemming.

I'm a little over a quarter through this book. I found it on sale for $1 at used book sale and since I love the poet Rilke, and learned this was his only novel, I decided to read it. I'm not that knowledgeable about the expressionists, but I'm fascinated by artists like Egon Shiele and the whole period that encompassed their work. Rilke was an incredible poet, and because his poetry speaks to me like no other, I will finish Brigge even though it's not an easy book to read. By "not easy" I'm talking about its abstract, dis-embodied voice that seems to float above life, as well as the fragmentary notebook form that seem to have little continuity other than a vague nausea that Sartre and Kafka would later magnify. Brigge is semi-autobiographical, and the scenes that portray his childhood in his grandfather's dining hall are truly unforgettable. Like other expressionists' work, Rilke's images of faceless people, people who were afflicted with modern life in one way or other, were ahead of their time and are strangely resonant even today.

Update: Finished the book. Parts of it were stunning, for example the passages on subjects like fear and time. Other parts I had to force myself to push through, perhaps because of the growing distance from Rilke's milieu. The value of the book for me is to see the strands of thought that are later woven into Rilke's mature poetry.

IMO those who find the book boring may be suffering from the diseases of speed and superficiality; not their fault, but nonetheless it's a sad legacy of consumer culture. ( )

I didn't get all of this, but I really enjoyed reading it. ( )

I'm a patient reader, I read many 900-pages Victorian novels but really, this book stretches my limit and I gave up halfway. The prose is beautiful but the fragmented narration is just irritating. Sure, the fragmentation has a point, but surely that point can be made without the sacrifice of the reader's interest. ( )