(Review is of the Penguin Classics translation by Mark Musa, and applies to all three volumes, Inferno, Purgatorio, and Paradisio)

I would not think to quibble with reviewing Dante himself - Dante is a master, and doesn't need my endorsement. I will say, however, that Musa's translation is an exceptionally sensitive one, and his comprehensive notes are an invaluable aid to the reader less familiar with Dante's broad spheres of reference. Musa is clearly a devoted scholar of Dante, and his concern for Dante's original meaning and tone is evident. This is one of the best translations of The Comedia available. ( )

Part Three of one of the best stories of all-time. Top Ten in my favorite books. ( )

To be honest, this and Purgatory bored me to tears. I cannot recall many details, other than I found the poetic translation to be clumsy and borderline insipid. In retrospect, I would have rather have read a prose version. ( )

Blurp: In dit derde deel vindt het geheele Gedicht zijne voltooiing. Het is niet alleen het 'einde', dat men hier na lezing van het geheel, bereikt, maar de geheele compositie vindt hier hare bekroning. Eerst van dit einde uit kan men het geheel overzien, begrijpen en waarderen. In den laatsten zang van zijn Paradijs ziet de dichter God, en laat hij inderdaad den lezer God zien. Hiermede heeft Dante het hoogste bereikt, wat ooit door dichtkunst, godsdienst of philosophie is beöogd. Hierdoor is Danteé gedicht een blijvend bezit voor de menschheid van alle eeuwen; een blijvend bezit niet alleen van schoonheid, maar ook, maar vooral van waarheid (uit: Inleiding).
Samenv.: Dante Alighieri's Goddelijke Comedie, daterend uit het begin van de 14de eeuw, is misschien de volmaaktste dichterlijke schepping uit de wereldliteratuur. In strenge verzen beschrijft dit middeleeuwse epos Dante's magische reis door Hel, Louteringsberg en Hemel. Waar Inferno politiek van thema was en Purgatorio persoonlijk, is Paradiso vooral theologisch. Dante voltooit zijn loutering door het ware geloof te accepteren, verbeeld door Beatrice. Dantes lichaam is tijdelijk ijl gemaakt door zijn tocht over de Louteringsberg, zodat hij vanaf het aards paradijs met Beatrice ten hemel kan stijgen. Hij passeert de dampkring en de "vuurkring", de schil van vuur die volgens Ptolemaeus de aarde omgeeft (canto 1-2). Buiten de vuurkring bevinden zich negen hemelkringen, elk bevolkt door een ander type engelen. Dit laatste idee is ontleend aan Pseudo-Dionysius' De coelesti hierarchia. In canto 3 stijgt Dante op naar de hemel van de maan, die bestierd wordt door "gewone" engelen, en ontmoet hij de eerste hemelbewoners (met uitzondering van Beatrice). In tegenstelling tot de zielen in de hel en op de louteringsberg hebben de hemelingen geen menselijke gedaante meer. Gewoonlijk verblijven zij allen in de hoogste hemel, maar ze dalen af om Dante onderweg te ontmoeten.

This part works beautifully as a counterpart to the Inferno -- rrrrrrright up until the part where he decides that calling something indescribable is a substitute for descriptions.

I mean, who does he think he is, Lovecraft? ( )